№2, I

Група од тројца адолесценти тивко мрморат на португало-француски на спротивниот крај од трамвајот. До нас, баба со блажена насмевка на лицето веројатно си се присеќа на убава епизода од својот живот. Иако ми беше дополу свртена со грб, надвор беше доволно темно за да ѝ го видам изразот на лицето преку одразот во прозорецот, а доволно светло за да приметам дека поминуваме низ една стара населба со потесни улици. Мириса на мешавина од бело вино и гумени бомбони. Неколку реда седишта пред нашите еден до друг седат средовечен маж и девојче од десетина години. Или тие или една девојка во розев костим што седи до вратата од десната страна го шират овој мирис. Претпоставувам. И додека проценувам дали девојчето и најверојатно татко ѝ но можеби и постариот брат се враќаат од неделната посета на баба им на пример, еве некоја баба со насмевка слична на онаа седната до нас‒зошто да не, или девојкава сместена до најблиската врата оди на состанок и има, да речеме, вкус за парфем каков што има за облека, познат компјутеризиран женски глас ја најавува следната станица. Нашата станица.

„Ајде бабо, овде се симнуваме.“ ѝ велам на баба ми. Заедно одиме на концерт за органа во една протестантска црква, на една улица над езерото.

Со мислите сеуште сум во трамвајот и се прашувам од кого потекнуваше таа миризба. Многу баби им даваат гумени бомбони на внуките и бело вино на татковците или постарите внуци при неделните посети и многу девојки сакаат да мирисаат слатко можеби?

Влегуваме во црквата во моментот кога еден дедо ја завршува последната мисла од неговиот воведен говор. Точно навреме. Патем две многу насмеани девојки ни делат програма. Се сместуваме додека триесетмината присутни го удостојуваат дедото, кој ми изгледа како добар и богобојазен човек, со тенок аплауз. Дедото има неверојатно дедовски сив џемпер и очила со златни рамки, а на програмата, читам, се Варијациите Голдберг од Јохан Себастијан Бах.

Во средишниот дел на црквата има монтирана трибина со централно поставени седишта и скалички за приод на двата краја. Лево и десно, пак, од централната трибина се надоврзуваат две крила што не ја следат степенесто нагоре, ама затоа се благо наклонети кон сцената. Се сместуваме во третиот ред од десното крило. Целата конструкција е дрвена и претпоставувам првпат поставена во време кога Дејвид Боуви сеуште бил новост бидејќи уште при првиот чекор изоден по десната крилна платформа засегнатите даски оддаваат полутап, тенгав, заоблен по ивиците, но толку добро увежбан звук што нивната офтика најлесно може да се апроксимира ако се претпостави дека се изострувала низ неколку болни децении. Последниот ракоплесок штотуку се стиша. Забавата може да почне.